Zoeken

Wie ben ik echt? Wat is mijn verhaal?

Bijgewerkt op: 23 nov. 2020

Nu ik dit schrijf ben ik 32 jaar oud, ik weet soms niet goed wat mijn verhaal is. Wat ik wel weet ik dat ik nu 32 jaar oud ben. En dat ik niet de persoon ben die ik dacht te zijn toen ik mezelf als 32-jarige inbeeldde toen ik bijvoorbeeld 16 was. Ik kreeg deze week het boek "Nu ik je zie" van Merlijn Kamerling cadeau van mijn tweelingzus. Ze schreef op de eerste pagina: "Omdat je niet weg moet kijken, van alles wat je gemaakt heeft tot wie je nu bent. Zie jezelf" Ik denk dat precies dat, een onderdeel is van mijn verhaal......


In het boek van Merlijn Kamerling gaat Merlijn op zoek naar zijn vader. Ontdekken wie zijn vader was. Antonie Kamerling. Misschien erachter komen waarom hij zelfmoord pleegde. Maar het boek gaat ook vooral over de zoektocht in het leven van Merlijn. Merlijn is 21 jaar en hij weet niet wat hij wilt in het leven. Hij blowt elke dag en doet al vijf jaar niks. Of nou ja niks, hij zoekt, hij vraagt zich af. Wat het leven is....


Je identiteit vinden. Hoe weet je wie je bent?

Mijn identiteit vinden was voor mij een belangrijk en lang proces. Het ging gepaard met depressies, ongelijkwaardige relaties, zoeken, heel veel verschillende dingen doen, sommige dingen uiteindelijk niet eens afmaken. En soms nog steeds een beetje zoeken.....

Ik herken veel in het boek van Merlijn. Niet het blowen, dat deed ik niet. Ik deed wel vaak niks, tijdens tijden van mijn depressie. En ik voelde me vooral niets waard. Ik herken daarnaast ook wat dingen van Antonie Kamerling. Ik ben door het donker gegaan, maar ik heb ook het licht gevonden. Ook al is dat licht op dit moment nog niet altijd even fel. Sommige dagen is het feller dan de andere dag. Maar dat hele donkere, dat hele donkere dat is er gelukkig niet meer.


"Met mijn eigen verhaal, met alles wat ik heb meegemaakt, wat ik heb geprobeerd. Om mijn identiteit te vinden, om me gelukkig te voelen? Wat zou ik dat mooi vinden om daar anderen mee te helpen."


Mijn verhaal is dat ik altijd een heel onzeker meisje ben geweest. Super gevoelig ook. Als kind al. Toen ik naar de "grote" stad verhuisde werd ik wat zekerder over mezelf. Toen ik 16 was deed ik een mbo-opleiding en was ik nog niet bezig met wie ik was. Toen wilde ik vooral leven en de wereld zien. Ik was nog maar 18 toen ik al 2 x voor een half jaar in het buitenland was geweest. Die tijd was ik niet onzeker. Maar toen ik een hbo-opleiding ging doen daarna wel. Ik denk dat ik me toen bewust werd van het feit dat ik de leeftijd kreeg dat ik iemand moest gaan worden. Ik werd vanaf toen heel onzeker, ik was stil. Ik maakte nauwelijks vrienden tijdens mijn studietijd. Alleen bij mijn bijbaantje waar ik als barmeisje in een club werkte voelde ik me zekerder. Daar kreeg ik het gevoel dat anderen me leuk vonden. Kreeg ik vrienden. Vrienden die nu nog steeds mijn vrienden zijn. En daarna kreeg ik een aantal jaar een relatie, een relatie die erg bepalend was in mijn leven. Ik had nog steeds niet mijn identiteit gevonden. Wisselde van studie. Er gebeurden nog een heleboel dingen die een traumatisch effect op mij hadden. Ik had het gevoel nog niets bereikt te hebben. Wist niet wat gelukkig zijn was, en kreeg tijdens de relatie een depressie. Terwijl ik wel gelukkig was met hem. Dat stond los van de depressie. Toch heeft die relatie mij weer klein gemaakt. Dat kwam niet door hem. Ik dacht dat ik naast hem mijn identiteit had opgebouwd. Dat ik toen wist wie ik was. En ik zag ook een toekomst. En toen werd dat omver gegooid. Ik had voorzichtig een torentje opgebouwd met steentjes van waarvan ik dacht dat ze bij elkaar hoorde. En dat torentje was ik. Naast hem. En toen bleek ik dat niet te zijn. Daar naast hem. Het torentje viel om. En toen heeft het heel lang geduurd voordat ik weer een blokje neer kon zetten. Om een nieuwe identiteit te bouwen. Ik heb wel mooie dingen gedaan, om die identiteit te zoeken. Ik denk dat dat belangrijk is. Dat zoeken naar jezelf, wie je bent, dat je op die weg daarnaartoe mooie dingen tegenkomt. Ik ben mooie reizen gaan maken, mooie landen gezien, mooie culturen, vooral ook hele mooie mensen. Mensen die veel meer in mijn leven passen. Mooie tijdsbestedingen, mooie ideeën, mooie woorden, mooie muziek. Maar ik ben ook heel vaak heel erg verdrietig geweest en bang. Want ik wist niet meer wie ik was en hoe ik dan mezelf moest worden. Maar ik ben iemand geworden. En ik denk dat die iemand, wel redelijk mezelf is. Ook al zoek ik nog steeds.


Bij zoeken, hoort vinden. En ik merk dat ik het leuk vind om nieuwe dingen te blijven vinden. Dus ik vind het niet erg om nog wat langer door te zoeken, want dan vind ik misschien nog wel meer mooiere dingen.

Het vaak bang en verdrietig zijn, dat kan ik nu plaatsen. Ik heb ideeën over waarom welk verdriet er wanneer was en wat dat mij bracht. Ik weet waar mijn angsten vandaan komen. En mijn somberheid soms ook. Mijn onzekerheid. Ik heb veel geleerd. Over mezelf, maar ook over anderen. En ik heb 1 ding gevonden, tijdens dat zoeken. Wat ik echt super graag wil. En dat is jongeren begeleiden tijdens dat zoeken. Want ik heb soms de juiste mensen gemist die naast me liepen, die me iets aanwezen als ze iets zagen in de verte. Wat ik misschien kon vinden. En ik wil naast jullie lopen. Naast iedereen die wil dat ik naast je loop. Want ik heb gemerkt dat, dat precies is. Waar ik ontzettend blij van wordt.



51 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven